Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

Χωροχρόνος



Στο νησί…

Τώρα το απέραντο της θάλασσας είναι εδώ.
Και τα φώτα της πόλης αρκετά μακριά…
Πίσω, πολύ πίσω απ’ το απέραντο της θάλασσας.
Βρίσκομαι εγώ τώρα στο σύνηθες απέναντί μου.
Για λίγες μέρες ακόμα.
Ίσως την ίδια στιγμή, στο σπίτι μου, να είμαι εκεί και να κοιτώ απέναντι.
Μα αυτό, δεν θα το μάθω ποτέ.

Πάντως θυμάμαι, πως κλείδωσα πριν φύγω.



Διακτινισμός…
Αν κάποτε τα καταφέρουμε
Θα λυθούν πολλά προβλήματα
Και θα δημιουργηθούν πολλά άλλα.


Γι’ αυτό σου λέω, αχάριστος μη γίνεσαι.
Ρούφηξε σαν να καπνίζεις ναργιλέ, το θετικό από καθετί.
Απορρόφησε σαν σφουγγάρι τα χαρίσματα του κάθε ανθρώπου.
Μύρισε σαν να μυρίζεις γαρδένια, το κάθε πέρασμα απ’ τη γειτονιά σου.
Εισέπνευσε σαν να είσαι σε βουνοκορφή, τον αέρα γύρω σου.
Ακόμα κι αν βρίσκεσαι κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο
Ο αέρας είναι δικός σου.
Μην τον αρνείσαι. Είσαι εκεί. Είναι το παρόν σου.




Στο παρόν
Ο χρόνος γίνεται ρολόι.
Το τικ εισπνοή
Το τακ εκπνοή
Δεν μένει χρόνος για σκέψεις. Οποιαδήποτε σκέψη σε βγάζει από το παρόν.
Και συ…
Αναρωτιέσαι αν είσαι πράγματι εδώ.


Στο παρελθόν
Ο χρόνος γίνεται εικόνες.
Η ημερομηνία λήξης του παρελθόντος αναγράφεται στο προηγούμενο δευτερόλεπτο.
Και συ…
Ξεχνάς αν αναπνέεις.

Στο μέλλον
Ο χρόνος γίνεται πουλί που αποδημεί.
Το ανοιγόκλεισμα των φτερών του μετράει δευτερόλεπτα.
Απ’ τις φτερούγες του ξεχύνονται προσδοκίες.
Κι εσένα…
Σε επαναφέρει ένα καρδιοχτύπι.
Ρολόι που τρελάθηκε και τρέχει.


Πάει ο παλιός ο χρόνος
Ας γιορτάσουμε παιδιάάάά΄!!!!!!!!


Αυτός που πέρασε κι άφησε κι έφυγε.
Αυτός που πέρασε και πήρε κι έφυγε.
Αυτός που πέρασε κι ούτε που το κατάλαβα.
Αυτός που μου χάρισε 365 ημέρες με τα όλα τους!


Ήρθε ο νέος με τα δώρα
Με τραγούδια και χαρά!

Αν στο παρόν του νέου χρόνου τραγουδάς αυτό το παλιό τραγουδάκι
Και χαίρεσαι….
Αυτό ισχύει. Αν όχι…..?


Πέρασε, δεν πέρασε, σημασία έχει πως είμαστε ακόμα εδώ.
Και μπήκε η χρονιά, που όταν θα κάνει το μυαλό μου οχτάρια το σίγουρο είναι πως δεν θα είμαι εκτός τόπου και χρόνου.

Το 8 σε αφήνει να κάνεις δυο τρύπες στο νερό αντί για μια.



Σε αφήνει να το κάνεις δυο αναπαυτικά μαξιλάρια και να την αράξεις.



Σε αφήνει να του βάλεις ράγες και να φύγεις επαναλαμβάνοντας μια διαδρομή επ’ άπειρον…

Ή απλώς… σε αφήνει να αποκτήσεις μόνο
τ’ αρχίδια μας τα δυό
Ούπς!!!!!!!!!


Ευτυχισμένος ας είναι λοιπόν ο καινούριος χρόνος μας!


---------------------




Ποιός μοιράζει............?

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2007

Η κοκκινοσκουφίτσα μεγάλωσε...


Η κοκκινοσκουφίτσα μεγάλωσε πια...
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Και τα καλάθια ήταν πάνω απ’ το μυαλό της.
Όχι τότε που το μυαλό της ήταν πάνω απ’ το κεφάλι της.------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τι δουλειά είχε σ’ εκείνο το δάσος;
Αφού η γιαγιά της τελικά, έμενε πλάι στη θάλασσα.

Θυμάται κι αναπολεί πώς γλίτωσε απ’ του λύκου τα δόντια.
Στην αρένα βοήθησε η κόκκινη κάπα της κι οι κόκκινες γαλότσες που είχε δανειστεί απ’ τον ξυπόλυτο γάτο..----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Στην πραγματικότητα ήταν εκείνη που έσωσε το λύκο απ’ τα κόκκινα σκάγια του κυνηγού.



















--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Μετά τα μάζευε στο καλάθι της για να τα χαρίσει στον συνάδελφο κοντορεβυθούλη.
Αυτός συνήθιζε να τα σκορπάει στην περιοχή που απαγορευόταν το κυνήγι, για να επιστρέφει εύκολα απ’ το λόφο με τα κόκκινα ελάφια.

Ο λύκος από τότε που τον έσωσε, την άκουγε καλύτερα!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




Την ακολούθησε παραπατώντας όταν πήγε να βρει στη θάλασσα τη γιαγιά.
Παραμόνευε πλάι στα κόκκινα υπάρχοντά της, αν και αυτός τα έβλεπε όλα ασπρόμαυρα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η κοκκινοσκουφίτσα πλατσούριζε ακόμα όταν ο ήλιος έπεφτε στη θάλασσα.
Κι ο ουρανός έβαψε κόκκινο το μήλο, που το δάγκωσε εκείνο το επιπόλαιο πρώτο κορίτσι του κόσμου.-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Κι εκεί αρχίσαν όλα…
Και ζήσαν αυτοί καλά και μη χειρότερα!

--------------------------------------------------------------------------------------------

Άτιμη κοκκινοσκουφίτσα!
Μαντάρα τα’ κανες!

--------------------------------------------------------------------------------------------

Δεν ήταν να ήσουν καλύτερα άλλη μια πριγκίπισσα από κείνες που ήταν τότε της μόδας και να περιμένεις ωραία και καλά το πριγκιπόπουλο στο κάστρο σου;
Τι ήθελες και ξεπόρτισες;-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Άτιμη κοκκινοσκουφίτσα!
Μου κάνεις το κεφάλι πελτέ!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Όσο για μας...
Καλά μας Χριστούγεννα!!!
Υγεία Χαρά Νταν!!!
------------------------------------------------------------------------------------------------

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

Θα σου χαρίσω μια στιγμή να βάψεις τ' όνειρό μου

ceralex
sfghsfghsfghsfghsfgsfg
djhgdhjfdghjdgh


Στιγμές από το πριν και το μετά γίνονται ένα.

Αν τελικά χαμογελάσεις, τότε κέρδισες.

Αν για το ίδιο πράγμα χαμογελάσει κι ο άλλος,

τότε κερδίσατε κι οι δυό.

φβζδφβδφβδφβσδφβδφβσδ

Η ανυπαρξία του μακρινού βλέμματος

κάνει τις μέρες να περνάν πιο γρήγορα.

Το απέραντο της θάλασσας είναι εκεί.

Και γω εδώ, με τα φώτα της πόλης

σου γράφω.

φδγηδφγηδγηφδγηφδγη

Πίσω απ' αυτά δεν υπάρχει τίποτα.

Μπροστά απ' αυτά, η ζωή μου.

Το πίσω μέρος κάποιου άλλου βλέμματος...

ηγξηξηξγηξ

γδυξδξδυ

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

Δυό μάτια καθαρά

dfgdgffgfgfghfgfghfhfghfghfghfghfhgfhgfghfhgfghffdfgdfgdfgdfdceralex
Δυό μάτια καθαρά.
Κοιτάζω...
(Ω! Πόσα βλέπω!)
Στο πιό όμορφο "τίποτα"
τα βλέφαρά σου γίνονται πυξίδα.
Στο ανοιγόκλεισμά τους
ω...! Πόσα "τίποτα" μου χαρίστηκαν!
Στο πιό όμορφο "τίποτα"
τ' ακροδάχτυλά σου μου έδειξαν το δρόμο...
...για έναν παράδεισο.
Παράδεισο απ' τους λίγους.
Απ' αυτούς που όταν κοιμάσαι εγώ ξαποσταίνω...
...Κι όταν ξυπνάς,
εγώ το μόνο που θέλω είναι να συνεχίζω.
Απλώς...
να συνεχίζω...
Στο πιό όμορφο "τίποτα"
η φωνή σου άηχη έφτανε στ' αφτιά μου
και μίλαγε κατευθείαν
σε κάθε χτύπο της καρδιάς...
...ρυθμός από τους λίγους.
Απ' αυτούς που σε παν...
...και σε φέρνουν.
Που σε κάνουν να σηκώνεσαι και να χορεύεις
χωρίς να μπορείς να αντισταθείς με τίποτα...
...στο "τίποτα".
Ρυθμός εθιστικός
που οι λέξεις δεν χωράνε για άλλη μια φορά...
...πουθενά.
Μάλλον...όχι δε χωράνε,
δεν αρκούν.
Δεν αρκούν...
Δεν αρκούν οι λέξεις.
Δεν...ακούν...
Στο πιό όμορφο "τίποτα"
ήρθε η στιγμή που έπρεπε να γυρίσω την πλάτη
και να φύγω.
Έπρεπε
Έπρεπε να γυρίσω την πλάτη
Έπρεπε να φύγω...
Μα ένα χαμόγελο
έμεινε να χαρίζεται
σε όποιον τύχαινε και με κοίταζε
όταν βγήκα στο δρόμο...
...στο δρόμο με τ'αμέτρητα πολύχρωμα φωτάκια.
Με τα μπαλόνια
με τους μεγάλους και με τα παιδιά...
...που χαμογέλαγαν και γιόρταζαν κι αυτά
το δικό τους πιό όμορφο "τίποτα".
Σήμερα...
...σήμερα...
...σήμερα...
...σήμερα...
γιόρταζα και γω!

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

Διαλέγω μια μέρα απ' το 2007...

...μια και το τέλος του, πλησιάζει


Δευτέρα 23 Ιουλίου του 2007

Νίσυρος



















Βράζει η γη.

Ηφαίστειο η ψυχή, άγριο τοπίο του σώματος.
Τα λόγια σκοντάφτουν όταν οι εικόνες δεν προλαβαίνουν να απορροφηθούν.

Στιγμές, θαύματα.

Γίνομαι μέρος της ζωής που ζει σ' αυτό τον τόπο.

Ζωές πολλές, παράλληλες.

Ρουφάω λόγια, βλέμματα, τραγούδια και μυρωδιές.
δφγδφγνδφγν
φδνγφδνφδ
Το μονοπάτι...




















...με επαναφέρει πάντα.
σδφβσδφβσδβσδβ




Αν σου πω που βρίσκομαι τώρα, δύσκολα θα καταλάβεις.
Σου είπα, τα λόγια σκοντάφτουν... μα θα προσπαθήσω.


Βρίσκομαι μέσα σ' ένα σπηλάδι που ο αγαπητός φίλος Σ. το' χει μετατρέψει σε εκκλησάκι.
Μα ούτε ακριβώς εκκλησάκι είναι.
Ένας πέτρινος θόλος.
Απ' το διπλανό σπηλάδι έβγαλε τις πέτρες μια μια και άνοιξε μια "πόρτα".
Όσες πέτρες έβγαλε τις χρησιμοποίησε για να φτιάξει το πεζούλι που τώρα κάθομαι.

Καθισμένοι κι οι Άγιοι δίπλα μου μέσα σε εικόνες.
Ο αη Νικόλας, ο Στυλιανός, ο Αλέξιος, η Παναγία...
Και μια πήλινη γαβάθα με άμμο, με δυο κεριά να σιγοκαίνε...
ψωβχωβχψβψ
ψβωχψβχψ

















βχψβωψψωβχψωβψχ
Έχει δροσιά εδώ μέσα και μια αίσθηση πως τίποτα άσχημο δεν συμβαίνει.
Μοιάζει με ψευδαίσθηση μα αν θέλω να είμαι ειλικρινής...

Πράγματι, τίποτα κακό δεν συμβαίνει.
Το κακό είναι πλάνη του μυαλού.
Στο κεφάλι μας είναι όλα.
Άθλια μνήμη, αχόρταγη που θες να αναμασάς σκέψεις.
Περίμενε! Κοίτα δω τι γίνεται.
Σε τρέφω με καινούριες σκέψεις.

φβσδφδβσ΄διβσδοιβσδοιδβ
Μιλάς για αγάπη;
Αγάπη;
Με φόβο μοιάζει.
Ο φόβος της μοναξιάς.
Κοίτα! Μόνη σου τώρα πόσα πράγματα!
Και τι;
Δεν έχουν ουσία χωρίς εκείνον;
Ή τον "κάποιον" τελοσπάντων;
Έχουν!
Έχουν ουσία για μένα, για σένα. Το ίδιο είναι. Τέλος
σγφδησφγνσφγνσφγνσφγνσγφ
φγνσφσφνγσφνσ
Δίπλα απ' αυτό το σπηλάδι είναι ένα άλλο.
ο αποθηκευτικός χώρος.
Πιο δίπλα άλλο ένα που λειτουργεί ως κουζίνα-μπάνιο.

Τώρα το καλοκαίρι η κουζίνα είναι έξω...
Και το μπάνιο... έξω είναι κι αυτό.
χψωβχψωχψωχψ














Έξω η αυλή, τα δέντρα, οι καρπουζιές που φύτεψε και πιο πέρα άλλα δυο σπηλάδια.
Το ένα από τα δύο είναι το δωμάτιό του που το έφτιαξε όλο μόνος του.
Το πέτρινο πάτωμα, το ξύλινο πατάρι, τον φεγγίτη, την πόρτα...
Όλα...

Δεν μπαίνουν σε λέξεις.
Η περιοχή δίπλα στο παλιό κάστρο. Τέλος.
φδγνφδνφδνφδνδφ
φδγσγφδβσδγφβσδγφ
Αν μπορείς να με βοηθήσεις να φερθώ σωστά.
Αν μπορείς να μου εξηγήσεις τι συμβαίνει και όλα άρχισαν και τελείωσαν τόσο ξαφνικά.
Αν μπορείς να με πείσεις πως πράγματι τελείωσαν.
Αν μπορείς...
φγηφγδφγ
Τότε μάλλον σου ζητάω άλλο ένα θαύμα!
σδφσδγφβσδφβσδβσδφ
δφγσγβσδβσδφβσδφβσ
Το προηγούμενο το έκανες προχθές.
Ξαπλωμένη το βράδυ στην παραλία κάνοντας αστροθεραπεία έβλεπα κάμποσα απ' αυτά να πέφτουν.
Και πρόλαβα να κάνω μια ευχή.
γδφβσγβσ
Όχι για σένα...
σδφβσδφβσδφβσδφβσδφ
Για τον φίλο τον J. που θα ξεκίναγε σε λίγες μέρες χημειοθεραπεία.
Την άλλη μέρα μου ήρθε μήνυμα από την Μ.
Το μήνυμα ήρθε ενώ το κινητό δεν έπιανε ποτέ στην παραλία.
Το λέμφωμα εξαφανίστηκε...
Το θαύμα έγινε...
Το άστρο έπεσε για τα καλά...
σδφβσδφβσδβφ
σδφβσδβφσδβ
Ο Σ. χθες το βράδυ μου' λεγε πως ο θεός υπάρχει παντού.
Εμείς δεν τον βλέπουμε.
Σε κάθε πρόσωπο, σε κάθε ομορφιά, σε κάθε στιγμή πόνου ή χαράς.
Όλα θα έρθουν και σταμάτα να περιμένεις.
Ακόμα δεν το' μαθες;
σδφβσδδφβσδβφσδβ

Νίσυρος. Ωραίο νησί. Απαζάρευτο.
Ανθρώπινο και άγριο. Λάβα όλη η γη. Το νόημα της ζωής σε βαράει κατακούτελα.
Ζέστη πολλή.

















Ρουφάω σαν σφουγγάρι από δω κι από κει και δεν μένουν λόγια παρά μόνο μια αίσθηση περίεργης πληρότητας.
Λείπουν άλλα,
έρχονται άλλα...
σδφβσδφβσδβφσδ
Δύσκολη η πληρότητα και θα' μουν αχάριστη να την αναζητώ.
δφβσδφβσδβφσδβφ
Το φεγγάρι γεμίζει.
Στις 26 θα' χουμε το πανηγύρι
στις 28 γενέθλια κι ύστερα φεύγω.
δσφβσδφβσδφβσδφβ
Από δω Κω από Κώ Σύρο μια μέρα στον Μ. κι έπειτα Ανάφη.
Θα πάει η Μ. με τον J. και θα πάω και γω να τους βρω.
Έπειτα από τα αποτελέσματα του J. έρχονται σφαίρα από Βαρκελώνη.
σδφβσδφβσδβφσδβφσδ
Ξέρω πως θα περάσω άπειρες ώρες στα καράβια.
Μα δε με νοιάζει.
Ταλαιπωρία που την αναζητώ.
Θέλω να κινούμαι. Να κάνω συνέχεια εναλλαγές.
Η ηρεμία δεν μου αρμόζει γι' αυτό το καλοκαίρι.
Έτσι θα χαθώ.
Έτσι θα βρεθώ.
σδβφσδβφσδφ
σδφβσδβφ



Εκείνος εξαφανίστηκε.
Το' χε πει.
Όλα τα 'χε πει.
σδβφσδβφσδβφσδ

Βιαστήκαμε να βιαστούμε...






Καλό μου ταξίδι
δφγσδγφσδφησδφησδγφησδφγβσδφβδδγφσδγφσδγφσδγφσδφγσδφγσδγφσδφγ
φγηδφγηφδγηδφγηφδγηφδγηφδγηφδγη
ηγφδξδηξδηξδηγξδγηξδυγ
γηξδηξδηξδηξδηγξδγηξδγηξ
γδηξδηξδ

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

ο Κύβος Ερρίφθη

























Νιώθω οτι δεν μπορώ να γράψω τίποτα.
ΔΕΝ υπάρχει ροή...

Αυτά που σκέφτομαι δεν μπαίνουν σε λέξεις

Θα μπορούσαν να μπουν...
Μόνο εάν αυτόματα ο εγκέφαλός μου εκτύπωνε τις λέξεις σε χαρτί


Μέσα στο κεφάλι οι λέξεις μοιάζουν πιο τακτοποιημένες
σαν να γίνεται αυτόματα



ΕΔΩ,τίποτα.

Ακόμα κι αυτό το τίποτα που μόλις έγραψα μέσα στον εγκέφαλο έχει γεμίσει ήδη τρεις σελίδες


Άλλοτε το χέρι γράφει από μόνο του
Τα μάτια κοιτάζουν τα σύμβολα που γεμίζει η σελίδα
Και ο εγκέφαλος απολαμβάνει τη βόλτα του προς τα έξω




Σε μια ΠΑΡΤΙΔΑ που έπαιξα μαζί του...
Διάβαζε τις λέξεις μου και χλεύαζε την ταπεινοφροσύνη τους



Και γω θύμωνα με την έπαρσή του


Παρόλα αυτά ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΑ!

γιατί τα γραπτά είναι αυτά που μένουν...
ΟΛΑ Τ’ άλλα είναι απλώς...ΣΚΕΨΕΙΣ



Τόσο απλά...


Απλούστατα...


Τώρα οι σκέψεις του, σκύβουν το κεφάλι
και οι λέξεις μου περπατάν καμαρωτές


Έπαρση;;;;;;



Πριν λίγο δώσαμε τα χέρια.
Νοητά

Κέρδισε πάλι.

Αφού χέρια έχω μόνο εγώ...
Κι όμως... τα δώσαμε
αρα... κέρδισε



Μα
Κοίτα!


Ανοίγω το χέρι μου
Ένα ζάρι από κυβόλεξο στη χούφτα μου...

κέρδισα πάλι...

Πέταξέ το 5 φορές, μου λέει


Δεν θα μου πεις εσύ εμένα!!!
Περίμενε!Γράφουμε τώρα εδω πέρα!
5 φορές θα το πετάξω ΕΙΠΑΜΕ!
ΜΑΖΙ το είπαμε!

Και μη μου πετάς εικόνες άσχετες

για να πιαστώ να φύγω
απ’ τη σελίδα

ΠΕΝΤΕ


πρώτηαααααΣίγμα
δεύτερηαααΟμικρον
τρίτηαααααΈψιλον
τέταρτηαααΛάμδα
πέμπτηααααΤαύ


Ένα, δύο, τρίαααα........ ΠΑΜΕ!

Ποιός θα τη βρει πρώτος;


αααααααααααααααααααααααααααααααααααTEΛΟΣ





Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Είπαν αύριο θα χιονίσει στην Πάρνηθα


Στην ανύπαρκτη σκιά ενός καμένου δέντρου
Δεν κάθομαι να γευτώ
Το ανύπαρκτο κελάηδισμα των αποτεφρωμένων πουλιών.

Είχαν πει πως θα μου χαρίσουν μια γη για ν’ ανασαίνω τη ζωή
Κι αυτοί μου χάρισαν μια μηδαμινή ανάσα για ν΄ αγκομαχώ.

Διέταξαν τ’ αποτεφρωμένα ζώα
Να γεμίσουν μ’ εφιάλτες τα όνειρά μου.

Μαυρίλα
Στάχτη
Θάνατος

Μια φωνή εκλιπαρεί να σώσω ό,τι απέμεινε.
Δεν έχω ήχο.
Δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω.
Δεν μου χάρισε κανείς μιαν ανάσα
Να φουσκώσω την ελπίδα.



Είπαν αύριο θα χιονίσει στην Πάρνηθα.
Θυμήθηκα τη μέρα εκείνη που απ’ τις 4.30 το απόγευμα μέχρι τις 3:00 τα ξημερώματα
έβλεπα στην κορυφογραμμή ένα πορτοκαλί κύμα να σαρώνει αδάμαστο.
Έβλεπα και τα φώτα του καζίνο να σβήνουν μόνο για δέκα λεπτά.
Ειδήσεις δεν έβλεπα.
Δεν ήθελα.
Δεν ήθελα ν’ ακούσω κανέναν.
Εκείνη η μέρα ήταν μόνο η αρχή…



Το Σεπτέμβρη επιστρέφοντας απ’ τις διακοπές σχεδόν τυχαία βρέθηκα εκεί πάνω.


Είπαν αύριο θα χιονίσει εκεί πάνω.
Το βουνό θα βάλει τα γιορτινά του για να υποδεχτεί τα Χριστούγεννα.
Εμ τι;
Μαύρα Χριστούγεννα θα κάνει;


Στο διπλανό τετράγωνο πλάι στο φανάρι το τροχόσπιτο του κυρ-τάδε την έχει αράξει για τα καλά όπως κάθε χρόνο και τα έλατα πεταλωμένα με σανίδια περιμένουν το σαλονάκι τους.


Μα…
Αλήθεια…
Αν τολμούσαμε να ήμασταν για λίγο ειλικρινείς
Πόσο εύκολα θα αντέχαμε να στολίσουμε στο σπίτι μας ένα καμένο δέντρο…

Και το παραμύθι;


Για μια παραμύθα ζούμε…

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Πυξίδα


Ζητάς το άστρο που φέγγει
Σε μια νύχτα που φεύγει
Μη χαλάς
Τις ενοχές των στιγμών σου
Σ’ ένα κόσμο δικό σου
Μη σκορπάς
Τις λέξεις μιας ιστορίας
Σ
ε παλμούς φαντασίας
Πού κοιτάς;
Εικόνες έξω απ’ το χάρτ
Ζητάς το άστρο που φέγγει
Σε μια νύχτα που φεύγει
Μη χαλάς
Τις ενοχές των στιγμών σου
Σ’ ένα κόσμο δικό σου
Μη σκορπάς
Τις λέξεις μιας ιστορίας
Σε παλμούς φαντασίας

Πού κοιτάς;
Εικόνες έξω απ’ το χάρτη
Βλέπεις πάντοτε κάτι
Πού με πας;

Πού με πας;

Πυξίδα που όλο γυρνάς
Ταξίδια ζητάς και νικάς
Που με πας;
Ρωτάω μα μη σταματάς
Στο πλάι σου θα μείνω
Ταξιδιώτης να γίνω…


Ζητάς τον ήλιο που πέφτει
Σε μια μέρα που φεύγει
Μη γελάς
Με τα αστεία των εικόνων
Αναμνήσεις αιώνων
Πού χωράς;
Σε παραμύθια με δράκους
Με αθάνατους μάγους
Πώς μεθάς;
Θα πιω απόψε μαζί σου
Θ’ αφεθώ στη γραμμή σου




Που με πας;

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2007

Μίλα... Πες κάτι...









Έχει νυχτώσει.
Μπαίνω στο εργαστήριο
Μια μελωδία σιγοτραγουδάω απ΄ το πρωί.

«Όταν χαράζει ο πρώτος στεναγμός
Βγαίνει απ’ τα πιο σφιγμένα χείλη…»

Πιάνω τον πηλό.
Χρώμα λευκό.
Σαν τις σελίδες.

Τα χέρια εργαλεία.
Τα χέρια φωνή.
Τα χέρια ήχος.
Τα χέρια χέρια, ξερό τοπίο του σώματος.

Ο πηλός, έχει μνήμη.
Δεν αντιστέκεται.
Δεν σε ζορίζει.
Μπορεί και μιλά αν εσύ μπορείς να τον ακούσεις.

Φτάνει ως εδώ…
Σου λέει καμιά φορά.
Κοίτα με!
Μην συνεχίσεις…
Πιθανόν να το μετανιώσεις.

Καμιά φορά μπορείς και τον ακούς.
Καμιά φορά ανοίγεις διάλογο μαζί του.


-Θα χαράξω αυτό το σημείο και πιο κει θ’ ανοίξω μια τρύπα τετράγωνη…
-Ναι αλλά αν ανοίξεις εδώ την τρύπα στην πίσω πλευρά χάραξέ μου κάτι να το βλέπεις από μέσα.
-Ναι!
-Μη με ζουλίξεις πολύ, αυτό το σημείο είναι πολύ ευαίσθητο!
-Καλά, καλά… ξέρω, ξέρω…


Ουπς!!!!!
Ξεράδια…

Εδώ, δεν υπάρχει undo…


-Τώρα τι έχεις να πεις;
Δε μιλάς; Μίλα μου! Τι να κάνω να σε διαλύσω ή να συνεχίσω;
Θα συνεχίσω…
Κάτσε, κάτσε θα προσθέσω λίγο ακόμα να σε διορθώσω μπας και μου πεις τίποτα!



Κι άλλοτε σου λέει..
Κι άλλοτε τον κάνεις μια μπάλα ξανά και αρχίζεις πάλι απ’ την αρχή.

Ποτέ μα ποτέ δεν θα γίνει ίδιο.
Ποτέ!

Άλλοτε μετανιώνεις…
Άλλοτε όχι.
Μαθαίνεις να μη μετανιώνεις.
Μαθαίνεις να μην τον ακούς όταν δεν θες.
Μαθαίνεις να τον ακούς όταν θες.


Ο πηλός, πάντα κάτι έχει να σου πει.


Και κυρίως για σένα.
Όχι για κείνον.

Σήμερα έχεις νεύρα.
Σήμερα είσαι χαρούμενη.
Σήμερα έχεις τα χάλια σου.
Σήμερα λιάστηκες πρώτα κι ύστερα ήρθες να παίξουμε.
Σήμερα βαριέσαι, πάλι μια μπάλα θα καταλήξω στο σακί!

Σήμερα είσαι τόσο ήρεμη…

Όταν είμαι ήρεμη, σωπαίνει…
Περιμένει…
Με εμπιστεύεται…


Έχει νυχτώσει.
Μπαίνω στο εργαστήριο
Μια μελωδία σιγομουρμουρίζω απ΄ το πρωί.

«Όταν χαράζει ο πρώτος στεναγμός
Βγαίνει απ’ τα πιο σφιγμένα χείλη…»

Πιάνω τον πηλό.
Χρώμα λευκό.
Σαν τις σελίδες.

Τον πλάθω.
Μια μορφή εμφανίζεται σιγά σιγά.

Θα σου βάλω και κασκόλ να κρέμεται.
Θα σου βάλω και καπέλο.

Έτοιμος ο ανθρωπάκος.
Νομίζω πως θα σταματήσω.

Μα σήμερα τι έγινε;
Δεν έχεις τίποτα να πεις;
«Μίλα,
Πες κάτι
Οτιδήποτε….
Έτσι να βάλω ένα τίτλο σ’ αυτή τη μεταμεσονύχτια έμπνευση»


Σήμερα, «η χαραυγή θα σε ξεκάνει»!

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

Α....ΤΙ....ΤΛΟ 8αρι


ΣΤΙΓΜΕΣ ... .. .... ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ... .. ......... ΞΕΧΩΡΑ
ΑΠ' ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ...............ΛΑΜΒΑΝΕΙ ..... .ΕΝΤΟΛΕΣ ...... ... ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ
ΜΟΥ... ......ΔΙΔΟΝΤΑΙ ΑΠ' ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ...ΚΑΙ.........ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ
......ΦΤΑΝΟΥΝ....... ..ΠΟΤΙΖΟΥΝ......ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ...... ......ΣΥΜΒΟΛΑ
ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ........ ΙΣΤΟΡΙΑ.....ΟΝΤΟΤΗΤΑ.........ΥΠΑΡΞΗΣ...
ΕΚΔΟΧΗ....... ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ...........ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ......ΕΖΗΣΕ
..........ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ........
ΕΓΩ.........ΕΙΜΑΙ..........ΕΓΩ.......ΧΡΟΝΟΣ... ... ΑΠΟΡΡΟΦΑΤΑΙ..
.....ΑΠΟ ΜΕΝΑ..... ... ... .ΓΙΑ ΜΕΝΑ..... . .. ..... ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ...
ΡΟΥΦΑΕΙ.. ... ... .ΜΕΣΑ ΜΟΥ..... .. ..ΣΤΥΒΩ... .... ΠΑΝΩ ΑΠ'ΤΟ
ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ... .... .. ... .. .ΤΟ ΣΩΜΑ....... ... ...ΔΕΝ... ... ..
....... .... .ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ..........

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007

Έξοδος κινδύνου!















Σε αποφεύγει γιατί φοβάται.
Φοβάται την πιθανότητα του να σταθεί απέναντί σου και να μιλήσει για συναισθήματα.
Εσύ δεν ζητάς τίποτ’ άλλο πέρα απ΄την αλήθεια.
Μάλλον όχι…
Δεν ζητάς τίποτ’ άλλο πέρα απ’ το να αναζητήσει την αλήθεια μέσα του.
Τότε, όλα θα ήταν αλλιώς…

Εκείνος, προτιμά να μιλά για το κρύο που έπιασε, για την πολλή δουλεία που δεν αντέχει άλλο, για την κοινή γνωστή που δεν συμπαθεί…
Προτιμά να ρωτά εσένα για τη ζωή σου.
Να μιλάς, να ανοίγεσαι, να μοιράζεσαι και να μη ρωτάς…
Να μη ρωτάς τίποτ’ άλλο πέρα απ’ το αν κρυώνει, πως πάει η δουλεία, τι καριόλα είν’ αυτή η κοινή γνωστή…

Όταν πίνει, του είναι πιο εύκολο να ξεχνάει για λίγο την στιλιζαρισμένη συμπεριφορά του. Τα συναισθήματά του εκφράζονται είτε από μια εντελώς άγαρμπη κινησιολογία, είτε από μικρές σιωπηλές παύσεις που μόνο τότε βρίσκεις το βλέμμα του να εστιάζει κατευθείαν στο δικό σου.
Κι αν αυτό κρατήσει πάνω από τρία δευτερόλεπτα, ένα τίναγμα του κεφαλιού του, σαν να θέλει να διώξει μια κακή σκέψη, αρκεί για τον επαναφέρει στην πραγματικότητά του και να προδώσει τις βουβές λέξεις που μόλις μοιράστηκε μαζί σου.

Αν αποφασίσεις να αγνοήσεις τους κανόνες επικοινωνίας που άτυπα σου επέβαλε και τον ρωτήσεις αυτό ακριβώς που δεν θέλει να ακούσει, η αντίδρασή του είναι τέτοια, που σε κάνει να τον φαντάζεσαι σαν χαλκομανία κολλημένη στον τοίχο και μια λεζάντα από πάνω του να λέει «ΩΧ! Αμάν, αρχίίίίίσαμε…Κατά πού πέφτει η έξοδος κινδύνου»;

Εσύ, θεωρείς την έξοδο μαζί του πλέον επικίνδυνη και την έχεις κάνει ήδη απ’ την πολλή ξενέρα.
Οδηγείς μες στα γκάζια και αφιερώνεις στον εαυτό σου το τραγούδι που θα παίξει πρώτο ανοίγοντας το ραδιόφωνο που δεν είναι άλλο απ ‘το «Δεν ξαναβόσκω άλλες βουβάλες, δεν θέλω μήτε να τις δω…»
Κι εκείνος ξεπαρκάρει το φρεσκοπλυμένοαπτημαμά mini cooper του μονολογώντας «Tι μου συμβαίνει; Τι μου συμβαίνει; Τι μου συμβαίνει;» και νιώθοντας ένα κενό εκεί αριστερά… Είναι που αποφάσισε η καρδιά του να γυρίσει σπίτι με το αναπηρικό.


Εσύ, μπαίνεις σπίτι, χώνεσαι στην αγκαλιά του σκύλου σου, του λες τα καθέκαστα, σε καθησυχάζει, τρως λίγα φιστίκια κάνεις ένα μπάνιο και άντε καληνύχτα!

Κι εκεινος… τρεις ώρες μετά, αφού έχει επιστρέψει και η καρδιά στη θέση της, αποφασίζει να σου στείλει ένα μήνυμα «koimasai?»

ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΚΟΙΜΑΜΑΙ!!!!
Τι θες απ’ τη ζωή μου;
Μήπως τη ζωή μου;

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Όνειρο ήτανε...

Κάποιος με πετάει στη θάλασσα και ξεκινώ τη βόλτα σαν θηλαστικό.Ταχύτητα γρήγορη.Γύρω μου και σε απόσταση περίπου 15 μέτρων και άλλα μεγάλα ψάρια.Σχίζουμε το νερό.Η θάλασσα πολύ βαθειά και τα χρώματα σκούρα.Θα έπρεπε μέχρι Κάποιος με πετάει στη θάλασσα και ξεκινώ τη βόλτα σαν θηλαστικό.
Ταχύτητα γρήγορη.
Γύρω μου και σε απόσταση περίπου 15 μέτρων και άλλα μεγάλα ψάρια.
Σχίζουμε το νερό.
Η θάλασσα πολύ βαθιά και τα χρώματα σκούρα.
Θα έπρεπε μέχρι τώρα να έχω ξυπνήσει απ΄ την τρομάρα. Όχι…
Αριστερά η στεριά σε σχετικά μικρή απόσταση.
Και ανά κάποια μίλια, μικρά ακρωτήρια.
Στο κάθε ακρωτήρι κι ένας blogger καθισμένος σε καρεκλάκι ψαρά.
Αλλάζω πορεία και επισκέπτομαι τον πρώτο. Κάνω βουτιά στα βαθιά.

Κοιτάζω τον βυθό και βλέπω κάτι αρχαίες κολώνες.
Με ένα άλμα αναδύομαι και απομακρύνομαι.
Ακρωτήρι δεύτερο.
Ο επόμενος με χαιρετά.
Κάνω βουτιά στα βαθιά και βλέπω χρώματα .
Ακρωτήρι τρίτο.
Ο επόμενος μαζεύει πετονιά.
Κάνω βουτιά και ψάχνω να δω τι έπιασε. Δεν βλέπω τίποτα.
Επιστρέφω στ’ ανοιχτά. Τα υπόλοιπα μεγάλα ψάρια ακόμα εκεί.
Κάτι μου λένε κάτι τους λέω… Γελάμε.
Ταχύτητα γρήγορη.
Προχωράμε.
Ο τέταρτος γνέφει από μακριά.
Περνάω στο επόμενο όνειρο και τρώω φιστίκια casius.
Ξυπνάω πάω στην κουζίνα και βρίσκω τα φιστίκια που αγόρασα απ’ το αεροδρόμιο του Qatar. Κατάρα!
Τρώω και γελάω μες την αρμύρα.
-Κύριε Φρόιντ τι έχετε να πείτε;
-Καλό και blogιμένο να’ ναι!!!

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Τον είδες τον ήλιο σήμερα;




Τι να πω...
Τι να μην πω...
Το κρανίο μου απ' το πρωί είναι σαν να του πετάς μέσα λάσπη, μετά να του χύνεις νεράκι, έπειτα να το αφήνεις στον ήλιο να στεγνώσει και να κάνει
Τι να πω...
Τι να μην πω...
Το κρανίο μου απ' το πρωί είναι σαν να του πετάς μέσα λάσπη, μετά να του χύνεις νεράκι, έπειτα να το αφήνεις στον ήλιο να στεγνώσει και να κάνει ρωγμούλες που εκεί μέσα περπατάνε μικρά ανθρωπάκια και γελάνε και κλαίνε μια δυνατά μια σιωπηλά...
Απολαμβάνω το σπίτι μου, τη δουλειά μου, τους φίλους μου.
Απολαμβάνω και ό,τι λαμβάνω γύρω μου.
Απολαμβάνω και παλεύω να βρω τον εαυτό που προτιμώ να είμαι.
Δύσκολο πράγμα η αυτοκριτική!
Δεν έχεις κανέναν να επιβεβαιώσει την ετυμηγορία σου.
Δικηγόρος του εαυτού σου.
Κι άμα λάχει, φοράς το καπελάκι σου στραβά και βάζεις Χ σε ό,τι μόλις αποφάσισες πως θα πράξεις.
Έχει πλάκα η ζωή... Άμα έχεις την υγειά σου.
Μετά.. ψάχνεις άλλες αρρώστιες...
Στα ψυχολογικά, παίρνω άριστα μαμά!
Έχω γίνει η παρέα της διαδρομής του ήλιου μες την ημέρα.
Αλήθεια, τον είδες τον ήλιο σήμερα;
Ε; Τον είδες;
Ίσως αύριο να βρέχει...
Ίσως αύριο τον κρύψουν τα σύννεφα...
Ίσως αύριο κάτι όμορφο να συμβεί...
Καληνύχτα και καλημέρα ήλιε...καλημέρα!

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2007

Απ' το ημερολόγιο του "παππού" 1927

Τον παππού το Γιάννη δεν τον θυμάμαι γιατί όταν αποφάσισε η καρδιά του να σταματήσει βρισκόμουν στο πρώτο έτος της ζωής μου.
Από μικρή άκουγα πολλά για τον παππού το Γιάννη.
Γεννήθηκε στην Κάτω Παναγιά, ένα Ελληνικό χωριό της Μικράς Ασίας.
Πιάστηκε αιχμάλωτος στα 14 αλλά δεν κατάφεραν να τον αλλαξοπιστήσουν.
Πήγε μέχρι την Τρίτη δημοτικού και σε όλη την υπόλοιπη ζωή του διάβαζε μόνο εγκυκλοπαίδεια κι εφημερίδες.
Μίλαγε όμορφα κι έγραφε όμορφα.
Μπορούσε να σου μιλήσει για τα πάντα.
Για την ιστορία, για το σύμπαν, για την πολιτική …
(Από τότε έλεγε πως θα γίνουμε «δούλοι των ξένων»…)
Έχει γράψει κι ένα βιβλίο για τον «ξεριζωμό» και άλλο ένα για τη «δίψα».
(Φτάνοντας αιχμάλωτοι πλάι σε ένα ποτάμι τους διέταξαν να μην πιούνε νερό.
Τα στοματά τους ξεφλουδισμένα απ’ τη δίψα.
Όποιος δεν υπάκουγε θα τον σκότωναν.
Κάποιος δεν άντεξε και ήπιε. Τον σκότωσαν. Έπειτα κι άλλος, κι αυτόν τον σκότωσαν. Τρίτος… τέταρτος….πέμπτος…
Κι έπειτα, όλοι…
Όλοι μα όλοι τρελαμένοι άρχισαν να πίνουν νερό. Οι ριπές σταμάτησαν…
Δεν μπορούσαν να τους σκοτώσουν όλους…)

«Ξεβγαλμένος» νέος κι ερωτιάρης. Μα αυστηρός. Πολύ αυστηρός.
Σε κάθε πρώτο ραντεβού, όταν συνόδευε την κοπέλα στο σπίτι, αν δεν άκουγε να της κάνουν φασαρία γιατί άργησε την παράταγε!

Με προξενιό γνώρισε τη γιαγιά μου τη Λωξάντρα από το Ικόνιο. Άλλη ιστορία εκείνη…

Όμως αγαπήθηκαν. Η γιαγιά είχε τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου!

Μια μέρα η Λωξάντρα βρήκε το τετράδιο που έγραφε ο Γιάννης στα νιάτα του.
Εικοσάχρονος νέος με ερωτικές ανησυχίες.
Ζήλεψε και το’ σκισε στη μέση. Καβγάς μεγάλος!

Μια άλλη μέρα, σχεδόν 27 χρόνια μετά, το βρήκα εγώ.

Δεν θέλω να πω πολλά γι’ αυτό…
Μόνο πως εκείνη την στιγμή που το άνοιξα, για μένα η καρδιά του άρχισε να χτυπάει ξανά.
Κι ένα χαμόγελο αρμυρό χαράχτηκε στο πρόσωπο μου.
Γιατί ο παππούς εκεί μέσα δεν ήταν παππούς.
Ήταν ο Γιάννης είκοσι χρονών.

Κι έγραφε, για την πρώτη του αγάπη…





«Η πρώτη μου αγάπη»

Θα’ μουν δε θα’ μουνα δεκαπέντε χρονών και θα’ ταν δε θα’ ταν δώδεκα. Αλήθεια, πόσα χρόνια πέρασαν από τότε.
Εγώ εφοδιασμένος με μια απέραντη ανιδεότητα για τη ζωή
τόσο πλατιά, π’ όλα τα έπαιρνε και τα χρωμάτιζε μ’ ένα δικό της χρώμα.
Και κείνη, μια χαριτωμένη κουκλίτσα- σαν κι αυτές που ανοιγοκλείνουνε τα ματάκια τους μηχανικά-που το μόνο που βάραινε το κεφαλάκι της ήταν οι ξανθιές της μπούκλες.
Όπως είπα έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε κι έχουν μεσολαβήσει άλλα τόσα γεγονότα που θα’ πρεπε να’ χει πια σβήσει αυτή η ιστορία απ΄τη θύμησή μου.
Κι όμως πολλές φορές την αισθάνομαι τόσο κοντά που νιώθω να μου χαϊδεύουν το πρόσωπο οι ξανθιές της οι μπούκλες και να μ’ αγκαλιάζουν τη ψυχή τα μάτια της με το τρελό ανοιγόκλεισμά τους.
Μα τι σας μέλλουν εσάς όλα αυτά;
Εκείνο που γω θέλω να σας πω είναι πως πέθανε η πρώτη μου αγάπη.
Και να, αρχίζω πάλι απ’την αρχή.
Θα΄μουν, είπα, δε θα’ μουν δεκαπέντε χρονών και θα’ ταν δε θα’ ταν δώδεκα, κι όμως αγαπηθήκαμε σαν να’ χαμε από μια δεκάδα χρόνια παραπάνω.
Γνωριστήκαμε σ’ένα εξοχικό πανηγύρι.
Η επιθυμία της ν’ αποκτήσει μια καρδερινοφωλιά κι ένα πρόθυμο σκαρφάλωμα δικό μου ήταν οι προξενιτάδες μας.
Κι ύστερα, μιαν απέραντη αγάπη γεμάτη όνειρα, που όσο κι αν ήταν παιδιάστικα ήταν όμως φτιαγμένα πάνω στην αρχιτεκτονική μιας αληθινής αγάπης που δεν κάνει διάκριση στα χρόνια.
Οι μέρες κυλούσαν γοργές κι απέριττες. Μια μια που πέρναγε την αποθανατίζαμε σ’ένα ημερολόγιο που κρατούσαμε-ξεχωριστή της αδυναμία-και κάθε μια που θα’ ρχότανε την φανταζόμαστε πιο χαρούμενη, πιο ηλιοφώτιστη.
Μα όπως κάθε τι, έτσι κι η αγάπη όσο μεγάλη κι αληθινή και να’ ναι, ακολουθεί κι αυτή βήμα προς βήμα το μοιραίο που την οδηγεί και της δίνει το τέλος που αυτό θέλει.
Τα λουλούδια ένα ένα άρχισαν να στρώνουν τη γη με τα πολύχρωμα πέταλά τους. Κι η ψυχρή ανάσα του φθινοπώρου είχε ζυγώσει όταν μια μαύρη αρρώστια άρχιζε να θερίζει το χωριό.
Μια πλατιά θλίψη απλώθηκε εκεί που πριν βασίλευε η χαρά.
Κι η αγάπη μου, η πρώτη μου αγάπη, έκλεισε τ’ ανθισμένα πέταλά της μπρος στο μοιραίο.
Στερνή μας συνάντηση ήταν στην εκκλησία του χωριού.
Στολισμένη με τα τελευταία λουλούδια που είχαν κι αυτά την ίδια ειμαρμένη.
Όλα σταμάτησαν και τίποτα δε μιλούσε πια για τη μεγάλη αγάπη.
Ως και το ημερολόγιό μας τελείωσε τόσο αναπάντεχα με τις λίγες λέξεις:
…«Πέθανε η πρώτη μου αγάπη»…

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

Υπαίθρια μοναξιά

Δεμένοι στα λιμάνια της συνήθειας. Ανοιχτά μάτια. Ανοιχτή ψυχή.
Τρυπημένα φτερά που αγκομαχούν να πετάξουν από πάνω τους το κενό.
Πώς ερμηνεύεται ό,τι πλανιέται;
Πόσες αλήθειες μου ήτανε ψέματα;
Και τούτο εδώ το τυλιγμένο κεφάλι;
Αυτά τα κομμένα χέρια;
Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα;
Κι όμως...
Πόσο ξεκούραστα είναι εκεί μέσα!
Κοιτάζοντας τα μάτια από μέσα προς τα έξω.
Εσύ πήγαινε, λένε. Εγώ, δεν μπορώ...
Δουλεύω το πνεύμα βαθιά στα σωθικά μου. Το δουλεύω και με δουλεύει κι αυτό.
Και ο καιρός περνάει. Υπαίθρια εκθέτει τα χρόνια του. Σε μια αγορά με απλωμένα όνειρα.
Όνειρα αντίκες που σου κλείνουν το μάτι.
Δεν θα με πάρεις εμένα;
Δεν θα διαλέξεις επιτέλους ένα όνειρο;
Κάνε κάτι!

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Φτου και βγαινω και δεν ψάχνω κανέναν!






Φτου και βγαίνω και ΔΕΝ ψάχνω κανέναν!








Ισορροπία-----------------------


------------Σε ποιο τεντωμένο σχοινί βρίσκεσαι;

Τι είναι αυτό; Είναι ένα ανθρωπάκι που
λιγουρεύεται όλα τα φεγγάρια του κόσμου.
Φαντασία.
Αδάμαστη πηγή πράξεων.
Η βαθύτερη αλήθεια της δια στροφικής συμπεριφοράς που κρύβει ο καθένας μας.
Σε ορίζει αρχηγό κι έχεις για πιόνια σου όποιους θέλεις.
Φαντασία.
Το επόμενο βήμα προς το στόχο.
Προς τα πού;
Προς το στόχο.
Για φαντάσου!

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007

Singapore v01




























































Την προηγούμενη εβδομάδα είχα την τύχη να ταξιδέψω στην Σιγκαπούρη και να παρευρεθώ σε έναν τετραήμερο παραδοσιακό γάμο.
Μια από τις τελετές και για την ακρίβεια η θρησκευτική τελετή πραγματοποιήθηκε στον ναό των πιστών Sikh του guru Sahib. http://www.sikhs.org/summary.htm
O Surech που είναι Ινδός και η Sandra που είναι Γερμανίδα θα πραγματοποιούσαν σε αυτό το ναό την αδελφοποίηση των οικογενειών τους.
Και όλοι εμείς μάρτυρες της Δύσης που συναντάει την Ανατολή...
Δυο λέξεις μόνο: "γαλήνη" και "χρώματα" μια και οι εικόνες μου κλείνουν το στόμα.

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007

Κατά φαντασίαν μόνος


Βυθίζομαι σε μια καρέκλα δίχως πλάτη και με στηρίζει η αγκαλιά του κόσμου. Ασφαλής στις λέξεις και τις σκέψεις των "απόντων".
Πλάι μου είσαι γιατί μέσα μου είσαι.
Τους ξεχασμένους μας τους πήραμε μαζί και γίναμε πολλοί σ' αυτή τη νύχτα που ξημερώνει μόνη.
Όλα όσα ειπώθηκαν κατοικούν στους λαβυρίνθους των αφτιών μου. Σταματήστε! Χαρίστε στη στιγμή τη σιωπή που της αρμόζει! Όχι! Δεν θέλει.
Δεν θέλει η στιγμή να μείνει μόνη.
Όλα όσα είδα, περαστικές εικόνες κατοικούν πλάι στα βλέφαρα. Ψιχάλες, φορτωμένες, βαριές, που αρνούνται να κυλήσουνε στο μάγουλο. Σταματήστε! Χαρίστε στη σιωπή τη στιγμή που της αρμόζει. Όχι! Δεν θέλουν!
Τα μάτια αρνούνται το σκοτάδι. Κι ο ύπνος έρχεται σαν δώρο κάθε βράδυ.
Τα μάτια υπομένουν κάποιες ώρες κι ύστερα ξεχύνονται στο ανοιγόκλεισμα της καινούριας μέρας. Με όρεξη, μ' επιμονή, λες και θα δουν με άλλη ματιά τις ίδιες πάντα εικόνες.
Όλα όσα μύρισα κατοικούν σε μια εισπνοή γαρδένιας. Σ' ένα κλωνάρι γιασεμιού που ξέμεινε στ' αφτί μου απ' την Κυριακάτικη εκδρομή
Σεμνές οι Κυριακές, αναμένουν τη Δευτέρα κι αναθυμούνται το Σάββατο.
Σαν περαστικές που παραστράτισαν μες τη βδομάδα.
Αχρείαστες να ν' οι Κυριακές...
Ωραίες μέρες αυτές που δεν ονομάζονται.
Αυτές που δε χωράνε σε κανένα ρολόι. Σε κανένα ημερολόγιο. Ωραίες μέρες..
Όλα όσα είπα κατοικούν κοντά στους φρονιμίτες και πολεμούν μ' όσα δεν είπα. Λέξεις δίχως φωνή που περιφέρονται αδέσποτες στο στόμα. Και βγαίνουνε παρέα καμιά φορά με αυτά που λέω, άηχες, παράνομες, βουβές.
Κι αν τύχει και τις ακούσει κανείς, θα είναι γιατί βοήθησαν τα μάτια...
Κατά φαντασίαν μόνος, σε μια βαβούρα τεμπέλα.
Όπου κι αν είσαι, είσαι εδώ.
Στην μνήμη την ανύπαρκτη του ενός έτους, στη μνήμη των γονιδίων, αφιερωμένο στον παππού Γιαννη Κωστιδάκη, έπειτα από ανάγνωση του τετραδίου του, του 1927.